U bent getuige van de laatste uren van een onweerstaanbaar idealist met een nogal afwijkende logica.

Pip Utton staat in ‘Adolf’ te agiteren als de Führer zelf. Het verhaal speelt in de bunker van Hitler in Berlijn, anno 1945. Hij gaat tekeer tegen zijn generaals, die zijn oorlog hebben verloren. In zijn paranoïde tirade legt Adolf de wortels van het fascisme bloot.

Dan, plotseling, staan we in een doodgewone pub, anno nu. Een man draaft door over de toestand in de wereld en in het land: de liberale asielwetgeving, al die zwarten op straat, de moslims, de Joden en Palestijnen, noem maar op. Een gewone man, net zo als u en ik?

Pip Utton is een briljant acteur. Mocht u hem toevallig in de wandelgangen tegenkomen dan ziet u een vriendelijk en voorkomend man. Keurig in pak, alsof hij net aan komt waaien van kantoor.

Maar even later staat hij te schreeuwen en agiteren als ware hij de Führer zelf. “Na een uurtje duizelt het. Pip Utton heeft een knal van jewelste uitgedeeld. Bloedlink, maar meesterlijk theater”, schreef de Volkskrant.