Als kind werd hij Fredeman (bangerik) genoemd, omdat hij bang was voor het donker, bang voor spoken, bang voor honden en als de dood voor de tuinman. In zijn puberteit vond hij het eng om met meisjes te praten, bang dat ze hem zouden uitlachen vanwege zijn puistenkop en zijn scheve tanden.

Naast hoogtevrees, smetvrees en faalangst heeft Raymann een keur aan angsten die zijn leven beheersen. Hij neemt samen met zijn favoriete alter ego plaats op de bank om de angstigste vraag in zijn leven te beantwoorden: ‘Kom ik ooit van Tante Es af of moet ik daarvoor opnieuw geboren worden?’