Alles duidt op een botsing tussen Jasper van Kuijk en het heden. Hoe het zover heeft kunnen komen is vooralsnog onduidelijk. Geconfronteerd met het hedendaagse motto –‘meten is weten’– laat Van Kuijk ietwat getergd weten dat hij het heden dan wel eens de maat wil nemen. Naar verluid(?) zal hij het strijdtoneel betreden met grimlach, fileermes, vergrootglas, botte bijl en lachgas.

Het heden reageert gelaten: "Ik laat alles lekker over me heen komen." Het lijkt Van Kuijks grootste valkuil om verstrikt te raken in bizarre redeneringen en irritaties, die dan ineens gevaarlijk herkenbaar blijken.

Gevraagd naar zijn kansen om het heden in een hoek te drijven, antwoordt Van Kuijk: “In het verleden door het heden behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst.” Het zal gaan over verf, Carlo Boszhard en asbest. Het belooft een knusse avond te worden.

De jury van Cameretten 2010 over Jasper van Kuijk:
”Jasper van Kuijk heeft een overtuigende podiumpresencé en hoort duidelijk thuis op het podium. ‘’t Kan nie op’ is een spannend en geloofwaardig pleidooi tegen versimpeling en animatie.(…..) Zijn programma vol schrijnende humor zit goed in elkaar. De opsluiting vormt een mooie rode draad en zijn actuele bespiegelingen getuigen van sterk persoonlijk en maatschappelijk engagement.”